عبدالحسین کلهرنیا گلکار فردی است که کتاب اول ابتدایی خود را حدود ۷۰ سال حفظ و نگه داری کرده است. کلهرنیا بیش از ۳۰ سال در مدرسه های استان کرمانشاه به عنوان معلم هنر سعی کرده نظم را در زندگی دانش آموزان نهادینه کند و امروز می توان از او به عنوان یکی از دانش آموزان منظم هفت دهه ی گذشته نام برد.

استفاده از کتاب یادشده به سال های دهه ی ۱۳۲۰ مربوط می شود و نوع خط به کار برده شده در آن به صورت نستعلیق و نسخ است.

در آن دوران که دانش آموزان با این کتاب تحصیل می کردند، اواخر جنگ جهانی دوم بود.

کلهرنیا که دوران خردسالی اش را با شعرها و جمله های کودکانه ی این کتاب سپری کرده است، در این باره می گوید: «تأثیر مثبت و شادی آور بعضی از حکایت های این کتاب هنوز پس از چند دهه بر روح و روان من باقی مانده؛ به طوری که بارها از این کتاب برای فرزندان و نوه هایم قبل از رفتن به مدرسه، خوانده ام. برخی از حکایت های این کتاب عبارت اند از: شب مهتاب، بوسه ی مادر، عید نوروز و پیشی پیشی ملوسم.»

او با اشاره به انتقادی که در همان سنین کودکی به یکی از درس های این کتاب داشته است، می گوید: «درس «آذر و شخص کور» همیشه سؤالی آزاردهنده در ذهن من به وجود می آورد که چرا نویسنده ی این کتاب ارزشمند، آن فرد نابینا را مرد کور خطاب می کند؟ چون من همیشه از واژه ی کور متنفر بودم که اصلاً چرا انسان به خاطر معلولیت باید تا آخر عمر احساس ذلت کند و همیشه دوست داشتم که آدم علیل هرگز ذلیل نباشد.

نگه دارنده ی این کتاب قصد فروش آن را ندارد؛ مگر این که در مراکز فرهنگی خاص مورد بازدید عموم قرار گیرد.